Suriname

Begin jaren 60 zijn mijn ouders, Otmar Cecil Sylvester en Margo Sylvester-Boerleider, vanuit Suriname naar Nederland, Amsterdam, gekomen. Margo had gesolliciteerd op een advertentie in de Libelle, die in Suriname grif werd gelezen. Otmar Cecil wilde graag naar de Uitgebreide Technische School (UTS) en moest die opleiding in het moederland volgen. Otmar Cecil werd geboren in Coronie, het district met de vele kokosplantages gelegen aan de Atlantische Oceaan, 150 km van Paramaribo en Margo komt uit Paramaribo.

In een tijd waarin er op de Amsterdamse Albert Cuyp nog lang geen Surinaamse groenten te koop waren aten wij thuis spruitjes en doperwten en rode kool met appeltjes en appelmoes… Dat laatste vind ik lekker met aardappelpuree en bruine jus. Surinaamse mensen waren op één hand te tellen en op straat goed zichtbaar. “Gewoon eten wat het seizoen biedt!” was thuis een veelgehoorde kreet.

Het opgroeien als eerste generatie in een ander land brengt strijd met zich mee en het is pionieren. Het brengt veel en kost veel. De familie is niet in de buurt en een weekeinde naar de grootouders is er niet bij… Ik ben thuis de oudste en er zijn nog drie jongere zussen, Barbara, Linda en Debhora.

Op 29 februari 2012 overleed mijn vader op 73-jarige leeftijd. Zijn lijfspreuk was ‘ik heb in mijn hele leven geweigerd om te verliezen’. Dat tekende hem. Maar na een ziekbed van 8 jaar bezweek hij. Ik heb zijn heen gaan als een enorme slag ervaren. Zijn support mis ik, zijn lijfspreuk inspireert mij nog steeds iedere dag en ik ben dankbaar voor de talloze herinneringen. Hij heeft meer dan 50 jaar in Nederland gewoond en heeft mijn zusjes en ik het beste van zijn leven gegeven. Daar ben ik hem en mijn moeder enorm dankbaar voor.

De band met Suriname is altijd blijven bestaan. Er woont nog volop familie, regelmatig zijn er vakanties en ook zijn er de gastcolleges aan de Anton de Komuniversiteit die gegeven worden. De geur, de soul, de mensen. Daar hoor ik ook.

Thuis werd verteld over Asikan Sylvester (1690-1769) die Marronaanvoerder en de voorganger van Boni was. Ook Hendrik ‘Sylvo’ Sylvester (1933-1999) was regelmatig onderwerp van gesprek. Deze neef van mijn vader was een bekende Surinaamse vakbondsleider. Hij was voorzitter van de CLO, een grote vakbond waar bijna alle ambtenaren zijn aangesloten.  Mij is vanuit mijn familiegeschiedenis bijgebracht, dat ‘zelfstandigheid’ en ‘onafhankelijkheid’ belangrijke waarden zijn in het leven.

Grootmoeder, Heloise ‘Wies’ Hecbert riep regelmatig: “je bent echt een Hollands kind”. Dat gebeurde als oma de ‘westerse zakelijkheid’ zag die zij niet kon terugplaatsen in de biografie. Ik heb veel van haar mogen leren en begrijpen. Oma Wies overleed op 16 december 2005 op 81-jarige leeftijd. Twee weken voor haar overlijden werd ze geridderd in de Orde van de Palm.

Ik voel mij rijk en spiegel regelmatig vanuit twee culturen. Zelf heb ik een warme kant en een zakelijke kant. Twee culturen zijn in mij verenigd. Ze typeren mijn drive en werk.

Mijn liefde voor Suriname kan ik goed kwijt bij de Stichting duurzame Ontwikkeling Nederland Suriname (d’ONS — www.stdons.nl). Ik ben ambassadeur van die stichting en zet mij in voor de duurzame ontwikkeling. In Suriname is de natuur nog grotendeels behouden. De oerwouden maken onderdeel uit van Amazonia; de ‘longen van de aarde’.

Ook spring ik op de bres voor Coronie, het prachtige district waar mijn vader werd geboren. Zo zet ik mij in voor de bouw van het bejaardentehuis te Friendship en voor de restauratie van het staatslogeergebouw (Totness).

Ten slotte wil ik het Lotjeshuis in Paramaribo noemen. Daar voel ik grote betrokkenheid bij. In dit tehuis verblijven oorspronkelijk ondervoede- en verwaarloosde kinderen. In de afgelopen jaren zijn we, als we in Suriname waren, gastouders geweest. Met veel plezier denk ik in dit verband terug aan de tijd die Andre Persaud met ons mocht door brengen. Hij ravotte heel wat af met onze zoon, Hendrik Yuan. Twee stoere jongens! Ik heb veel respect voor de mensen die werken in het Lotjeshuis. De kinderen worden liefdevol opgevangen. Ik steun dit Lotjeshuis dan ook financieel. De kinderen verdienen het!

Uw eventuele gift kan worden gestort op de DSB bank, nummer 5384087, swift code SURBSRPA, ter attentie van het Lotjeshuis: www.lotjeshuis.nl.